Sivut kuvina
PDF
ePub

Luciant.

II.

'ΔΙΟΓΕΝΗΣ και ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ.

Διογένης,

Τι τοῦτο, ὦ Αλέξανδρε, καὶ σὺ τέθνηκας, ὥσπερ

ἡμεῖς ἅπαντες ;

Αλέξανδρος,

Ὁρες, ὦ Διόγενες' οὐ παράδοξον δὲ, εἰ ἄνθρωπος ὤν

ἀπέθανον,

Διογένης,

Οὐκοῦν ὁ Αμμων ἐψεύδετο, λέγων ἑαυτοῦ σε εἶναι υἱόν· σὺ δὲ Φιλίππου ἆρα ήπα

Αλέξανδρος.

Φιλίππου δηλαδή· οὐ γὰρ ἂν ἐτεθνήκειν ̓́Αμμωνος ών,

Διογένης,

Καὶ μὴν καὶ περὶ τῆς Ὀλυμπιάδος ὅμοια ἐλέγοντο, δράκοντα ὁμιλεῖν αὐτῆ, καὶ βλέπεθαι ἐν τῇ εὐνῇ· εἶτα οὕτω σε τεχθῆναι τὸν δὲ Φίλιππον ἐξηπατῆσαι οἰόμειον πατέρα που είναι ο

Αλέξανδρος.

Καγὼ ταῦτα ἤκουον ὥσπες σύ· νῦν δὲ ὁρῶ ὅτι οὐδὲν ὑγιὲς οὔτε ἡ μήτης οὔτε οἱ τῶν Αμμωνίων προφῆται ἔλεγον.

Διογένης

[blocks in formation]

̓Αλλὰ τὸ ψεῦδος αὐτῶν οὐκ ἄχρησόν σοι, ὦ Αλέξανδρε, πρὸς τὰ πράγματα ἐγένετο πολλοὶ γὰρ ὑπέπτησσον θεὸν εἶναι σε νομίζοντες· ἀτὰς εἰπέ μοι, τίνι τὴν τοσαύτην ἄρχην καταλέλοιπας;

Αλέξανδρος.

Οὐκ οἶδα, ὦ Διόγενες· οὐ γὰς ἔφθασα ἐπισκῆψαν τι περὶ αὐτῆς, ἢ τοῦτο μόνον, ὅτι ἀποθνήσκων Περδίκκα τὸν δακτύλιον ἐπέδωκα· πλὴν ἀλλὰ τί γελᾶς, ὦ Διόγενες; 33

Διογένης,

Τί γὰρ ἄλλο ἢ ἀνεμνήθην, οἷα ἐποίει ἡ Ἑλλας, ἄρτι σε παρειληφότα τὴν ἀρχὴν κολακεύοντες, καὶ προσάτην αερούμενοι, ναι ςρατηγὸν ἐπὶ τοὺς βαρβάρους, ἔνιοι δὲ καὶ τοῖς δώδεκα θεοῖς προστιθέντες, καὶ νεῶς οἰκοδομούμενοι, καὶ θεον τις ως δράκοντος υἱῷ· ἀλλ ̓ εἰπέ μοι, ποῦ σε οἱ Μακεδόνες ἔθαψαν;

.

Αλέξανδρος,

Ετι ἐν Βαβυλῶνι κείμαι τρίτην ταύτην ἡμέραν ὑπισχνεια ται δὲ Πτολεμαῖος ὁ ὑπασπισὴς, ἔνποτε ἀγάγῃ χολὴν ἀπὸ τῶν θορύβων τῶν ἐν ποσὶν, ἐς Αἴγυπτον ἀπαγαγών με θάψει ἐκεῖ, ὡς γενοίμην εἷς τῶν Αἰγυπτίων θεῶν

Διογένης.

Μὴ γελάσω, ὦ Αλέξανδρε, ὁρῶν ἐν ᾅδου ἔτι σε μωρα κοντα, καὶ ἐλπίζονται "Αννουβιν, ἢ Οσιριν γενέσθαι; πλὴν ἀλλὰ ταῦτα μὲν, ὦ θειότατε, μὴ ἐλπίσῃς' οὐ γὰρ Θέμις

[ocr errors]

Lucian. ἀνελθειν τινα τῶν ἅπαξ διαπλευσάντων τὴν λίμνην, καὶ ἐς τὸν εἴσω τοῦ τομίου παρελθόντων· οὐ γὰς ἀμελὴς ὁ Αἰακὸς; οὐδ ̓ ὁ Κέρβερος εὐκαταφρόνητος· ἐκεῖνα δὲ ἡδέως ἂν μάθοιμι παρά 'σον, πῶς φέρεις ὁποτ ̓ ἂν ἐννοήσης ὃσην εὐδαιμονίαν ὑπὲρ γῆς ἀπολιτῶν, ἀφίξαι, σωματοφύλακας, καὶ ὑπασπιςάς, καὶ σατράπας, καὶ χρυσὸν τοσοῦτον, καὶ ἔθνη προσκυνοῦντα, καὶ Βαβυλῶνα, καὶ Βάκτρα, καὶ τὰ μεγάλα θηρία, καὶ τιμὴν, καὶ δόξαν, καὶ τὸ ἐπίσημον εἶναι ἐλαύνοντα, διαδεμένον ται νία λευκῇ τὴν κεφαλὴν, πορφυρίδα ἐμπεπαρμένον· οὐ λυπῇ ταῦτά σε ὑπὸ τὴν μνήμην ἰόντα; τί δακρύεις, ὦ μάταιε; οὐδὲ ταῦτά σε ὁ σοφὸς ̓Αριςοτέλης ἐπαίδευσε μὴ οἴεσθαι βε βαια εἶναι τὰ παρὰ τῆς τύχης;

Αλέξανδρος.

Σοφός; απάντων ἐκεῖνος κολάκων· ἐπιτριπτότατος ὢν ἐμὲ μόνον ἔασον τὰ ̓Αριςοτέλους εἰδέναι, ὅσα μὲν ᾔτησε παρ ἐμοῦ, οἷα δὲ ἐπέτελλεν ὡς δὲ κατεχρῆτό μου τῇ περὶ παι δείαν φιλοτιμία θωπεύων, καὶ ἐπαινῶν, ἄρτι μὲν ἐς τὸ κάλ λος, ὡς καὶ τοῦτο μέρος ἔν ταγαθοῦ, ἄρτι δ ̓ ἐς τὰς πράξεις, καὶ τὸν πλοῦτον καὶ γὰς αὖ καὶ τοῦτ ̓ ἀγαθὸν ἡγῆτ ̓ εἶναι, ως μὴ αἰσχύνοιτο καὶ αὐτὸς λαμβάνων" γόης, ώ Διόγενες, ἄνθρωπος, και τεχνίτης· πλὴν ἀλλὰ τοῦτό γε ἀπολελαυκάς αὐτοῦ τῆς σοφίας, τὸ λυπείθαι ὡς ἐπὶ μεγίσοις ἀγαθοῖς, κατηριθμήσω μικρῷ γε ἔμπροσθεν

[ocr errors]

ως

Διογένης,

̓Αλλ οἶδα, ὃ δράσεις; ἄχος γάς σοι τῆς λύπης ὑπου θήσομαι, ἐπεὶ ἐνταῦθά γε ἐλλέβορος οὐ φύεται· σὺ δὲ καὶ τὸ Λήθης ὕδωρ χαιδὸν ἐπισπασάμενος πίε, ναὶ αὖθις πίε, να

[ocr errors]

πολλάκις· οὕτω γὰρ ἄν παύσῃ ἐπὶ τοῖς ̓Αριςοτέλους ἀγαθοῖς ἀπώμενος καὶ γὰρ καὶ Κλεῖτον ἐκεῖνον ὁρῶ, καὶ Καλλιθένης καὶ ἄλλους πολλοὺς ἐπὶ σὲ ὁρμῶντας, ὡς διασπάσαιντο καὶ ἀμύναιντό σε, ὧν ἔδρασας αὐτούς· ώςε τὴν ἑτέραν σὺ ταύτην βάδιζε· καὶ πῖνε πολλάκις, ὡς ἔφην.

Lucian.

Beisp. Samml. 6. B.

I

Fene

Senelon.

Fenelon.

François de Salignac de ́la Motte Fenelon, geb. zu Quercy 1651, gest. zu Cambray, wo er Erzbischof war, 1715, ein Schriftsteller von eben so edlem und liebenswür digen Charakter, als von ausgezeichnetem Talent und dem feinsten Geschmack. Er schrieb seine Todtengespräche für die Erziehung eines Prinzen, und zur Ausbildung seiner Grundsäge. Daher die moralische Wendung, welche er den felben durchgängig ertheilte, und die von manchen mit Unrecht daran getadelt ist. Vielmehr erhielten sie eben dadurch einen Susah des innern Werths, den die Lucianischen Ge spräche dieser Art nicht haben, der überhaupt mehr den Zus stand des Schattenreichs, als die Entwickelung der Gesinnungen zum Augenmerk wählte, und wovon diese Dialogen durchaus nicht als Nachahmungen anzusehen sind. Fenelon's Tods tengespräche bleiben immer die schönsten und lehrreichsten co Mußter dieser Gattung, und das Anziehende ihres Inhalts gewinnt durch die große Eleganz ihrer Einkleidung nichtwes nig. Zwei solche Gespräche von ihm, die sich wenigstens in den åltern Sammlungen nicht finden, und die Monville zuerst aus der Handschrift als Anhang zu seiner ziemlich felten gewordenen Vie de Pierre Mignard, Premier Peintre du Roi. Amft. 1731. gr. 12. abdrucken ließ, theile ich hier mit, sowohl dieser Seltenheit, als ihres lehrreichen Inhalts, und ihrer schönen Schreibart wegen. „Fenelon war, wie Mons ville in der Vorrede sagt, ein treffliches Genie; durch die Gesinnungen seines Herzens und die Grazien seiner Phans tafie, wurde seine Schreibart einzig, reizend und bezaus bernd; das Schöne beseelte, nach Voltaire's Zeugniß, seiz nen Wih, und das Gute sein Herz; und er zeigte jenen nie, ohne dieses liebenswürdig zu machen."

« EdellinenJatka »