Sivut kuvina
PDF
ePub

In Tragicorum Græcorum Carmina Monostrophica Commenta

rius Auctore G. B.

[ocr errors]

Ι

Est jam fere annus, ut monui inter Æschyli Cantus Choricos duo
tantummodo exstare Carmina Monostrophica, quæ viros rerum
metricarum peritissimos adeo eluserunt, ut nullis machinis in formam
Antistrophorum se tornari sivissent. Neque id mirum est : quippe
quæ Carmina utriusque dramatis Æschylei, Choephoros dico et Sup-
plices, corruptissima ob depravatam scripturam vere par nobile fratrum
sint habenda. Quoniam autem melius hodie quam olim rem perspec-
tam mihi videor videre, quid vires meæ valeant ad cantum e Choe-
phoris restituendum, experiar. Nam alterum e Supplicibus nune
non attingam. Incipit a v. 781. edit. Butlerianæ. Sic lego

στς:
α.

αντιστρ. ά. Νύν παραιτουμένη μοι, πάτες ίσθι τ' άνδρoς φίλου πώλον ευ- 7 Ζεύ Θιών 'Ολυμπίων,

νιν ζυγέντ' έν άρματι δος τυχας έχειν κυρίως μάταις πημάτων δρόμων προστιθείς μέτρον. αφροσυναν μαινομένους σχεθείν

τις άνευ σού σωζόμενον δάπεδον διά δίκας το πάν

5

αν αριθμούτ' ιδεών
έλακον, Ζώ- συ δ' έπος ούν φυλάσσοις ανομένον βημάτων τ' όρεγμα. 12

επωδός ά.
έπει νιν μέγαν άρας
δίδυμα και τριπλά παλίμ-
ποινα θέλων αμείψει,

15

αντιστρ. β'. Ρύσασθ, ούτ' έσωθε δωμάτων 16 χρήζων άσκοπον δ' έσος θεός

33 πλουταγαθόν μυχόν νομί

νύκτα πρό τ' όμμάτων σκότον ζιτ, άγετε κλύετ' ευφρονες θεοί· γέρων Φέρει πολλά δ' άλλα φαίνει ποθ' ημφόνος μηκέτ' εν δόμοις τόκοι

έρας ουδάμ' ου φανέστερα: τοϊσδε καλώς κτιμένοις

20 εκαί ποτε δν πλούτον αίμα προσφάτους δικαις

αιμάτων λυτήριον

38 των πάλαι πεπραγμένων προ και εχθρών θηλυν όρθιασμάτων θ' ομιού κρεκτον μιλάθρων έσω Ζεύ θες ευ.

τον γοήτων νόμον θήσομεν. ξυλλάβοι δ' ενδίκως ο Μαί

ευ πίλοι ταύτ' εμοίγ'. εμόν ας επιφθoρώτατος

25 κέρδος αυξέτω τόδ' άτραξιν ουρίαν θέλων:

τα δ' αποστατοι φίλων μέγα ναίων στόμιον, Ζεύ,

σε δε θάρσυνόταν ήκη δος ιδείν εν δόμον άνδρα.

μέρος έργων επαύσας καί τιν ελευθέρου συ

πατρός άταν egoούσα λαμπρούς φίλους 30 προς σ', ώ τέκνον,

47 όμμασιν ιδ

και περαίεϊν δνοφεράς καλύπτρας,

νων επιμορφων έργων,

[ocr errors]

στρ. β'.

[ocr errors][ocr errors][ocr errors]

43

[ocr errors][ocr errors]

επωδός β.
Περσίως τ' έν Φρεσίν καρδίαν
σχεθών, τοις ' υπό χθονός φίλοισιν

50

τοϊς τάνωθεν προπράσσων χάριτας
οργάς. λυπράς ένδον ίσθι φοινίων
άταν τε Θείς τον
αίτιον τ' εξαπολλύς μόρου. .

55 V. 3. Ρro τύχειν dedi έχειν : et transpositis vocibus δε μου κυρίως ο μουτασωφροσυνευ erui μάταις αφροσυνάν. Ηabet Eschylus in Choeph. 918. vocem pétas et, ex Æschylo fortasse, Hesychius Metalos. Quod ad Doricum genitivum d@gosuvão sæpe in Choris Tragicorum latentem adi Valck. ad Phæn. 321. Mox vice pavoukross ideñv dedi pasvouévous oxedsīv. Totum locum sic reddo: mihi supplicanti concede quòd casus plurimum valeant ad cos coercendos qui insaniunt impudici et inepti. Cum phrasi τύχας κυρίως έχειν ώστε σχεθείν Conferatur illud in Agam. 185. τω πάθει μαθείν (sic enim legi debet pro μαθών) θέντα κυρίως έχειν. V. 5. Vulgo

διαδικάσαι παν έπος. Pauwio debetur δια δικας et Butlero το σάν. Dici vix potest quoties Æschyleum illud sò may corrumpatur. Mox čvos ad proximum versum trajicitur : et vv, a. nemine hic intellectum, in oür mutatur. V.9. Ne præpositio abundaret, is ante debueço resecui. V. 10. Vulgo τίς αν σωζόμενον ρυθμον τούτ' ιδείν δάπεδον. Donec libri melius quid subministrent, in conjectura nostra lector acquiescat. Quam facile Erzor excidi possit ob eo omnes mecum perspiciunt. Quod ad sententiam cf. Agam. 1496. To gię Beotois ävev Ados Tesitab, et Nostri Suppl. 831. τί ο άνευ ΣΕΘΕΝ scil. Jovis. Mox αν αριθμοίτο reddi potest Anglice could have calculated. V. 12. Ita Ald. vice Ankedtwr: optime ; etenim convenit melius όρεγμα, quod exponit Ηesychius per όρμημα άλμα, cum βημάτων quam πημάτων: ob sensum quoque reposui ανόμενον ; nam ita se habet syntaxis τις ών αριθμοίτο δάπεδον σωζόμενον όρεγμά τ' ανόμενον. Exponit Ηesychius 'Aνομένω per αρνουμένω. Corrigunt νν. DD. ανυομένω quibuscum facit Scholiastes in hunc locum. V. 13. et sqq. vix intel. ligere me fateor. V. 14. Ρύσασθαι hic inserui mutatum e λύσασθ' quod vulgo ponitur ante aiuse in v. 21. Permiscentur išguoduen et εξελυσάμην in Prom. 243. Ρύσασθαι et λύσασθαι in Αpoll. Rhod. ΙΙ. 906. V. 17. xopeileté est Hermanni conjectura pro vopeilete. Eadem var. lect. in Troad. 35. Ion 1584. V. 18. Pro ospe o goves soi

, quod nemo Græcorum dixit, reposui suo goves toi quod ubique est obvium. In Agam. 359. pro sideóvas vult ice@górws Abresch. quem adeas ad Æschyl. 1.

V. 20. Vulgo rods xorus xrájevov. At quis non meminit Homericum illud ευκτίμενον quod imitatur Eschylus per καλώς κτιμένοις. V. 22. Butlero debetur med Siz Ogwr vice aço dè onzegar : mox vulgo w Z&ū dés. at w in zů mutatum transposui: cf. Suppl. 89. Ei bein Bsos eu et Soph. Εl. 1090. Ζώης μοι καθε περθ-εν χερι πλού-τω τε των εχθρών όσον Νύν υπό χείς ανάσσοις : ibid. pro των scripsi τον ut τον (όντα) έσω μελάθρων spectent ad Orestem. V. 25. Hermanni emendatio est świpoogatutas pro izopogatatos: similiter in Pers. 652. errat Codex Mosq. ibid. nais ante ó gl. apertam delevi. V. 26. Pro díaw Cod. Rob. dexey, latet aliquid. Malim puncto post oygiar posito legere gcboros ut própecor habeat quocum jungi possit : nam vereor ut otóesov per se jure reddatur Ditis fauces. Contulit Stanleius Pindaricum πας χθόνιον "Αιδα στόμιον; unde pro sử dedi Zsõ. Sæpe audit Pluto Ziùs : cf. Suppl. 164. V. 28. Vul, go dos anosūv dopcov

. Ipse åv in öv (suum) mutavi vocibus transpositis : mox ävòque vice dvogos legi in Codice quodam A, testatur Stanleius in

p. 286.

Notis Posthumis. Bene άνδρα intelligit Pauwius Agamemnonem: cf. supr. 487. Ω γαϊ, άνες και πατέρ' εποπτεύσαι μάχην. V. 29. Ρro ελευθερiws dedi érsvbigou cú: quod ad pronomen où sic positum cf. Herodot. iv. 9. Suryeo rú. et quod ad cù depravatum tria loca emendavi ad Troad. 323 et plura emendare possumus; sed ea res non est hujus loci: mox ante ιδείν subaudi ώστε et junge καλύπτρας cum ελευθέρου. V. 33. et sqq. Vulgo. Πολλά δ' άλλα φανεί χρήζων κρυπτά άσκοπον δ' έπος λίγων : at in κρυπτα oritur & ex άσκοπον : dein κρυπτον est gl. νοcis άσκοπον : et λέγων verbi xeńco: mox in Oavsī excidit « et os (i. e. Beds) ob os in 'wos. Quod ad dos xensay easdem voces in alio tamen sensu habet Æschylus supr. 338. V. 35. Vulgo καθ' ημέραν δ' ουδεν εμφανέστερος. Αt sonat zao mpigav per singulos dies : quod sententiæ in hoc loco non convenit: Ipse dedi wod'

. De . et x permutatis adi Valck. Annotat. Nov. Fæd.

Mox ουδάμα est ΑΕschylea vox cf. Suppl. 891. πλόκαμον ovde çe' äletan; denique de os et a confusis adi Porson. Med. 44. V. 38. Pro δωμάτων dedi αιμάτων cf. sup. 46. Τί γάρ λύτρων πεσόντος αίματος πέδω. Εxstat αιμάτων supr. 648. Εumen. 253.' ν. 39. Loco ουριοστάταν dedi όρθιασμάτων qua voce utitur Aristophanes in Acharn. . unde Suidas hausit et exponit per επιτασέως ρημάτων. V. 39. Ε νulgatis πόλειτά δ' εν εμον εμόν κέρδος αεξεται τόδε. erui πέλοι ταύτ' εν εμοί γαυξέτω et eruta transposui : de τάδε et ταύτα permutatis adi Ρorson. Phen. 1597. mox αποστατεϊ: sed prestat optativus. V. 46. Vulgo πατρος έργω θροούσα πρός σε τέκνον πατρός αύδαν-άταν. Sed manifesto αυδαν est prava

lectio pro čtav; vid. Append. Troad. p. 141. D. ea voce resecta mutavi. (έργω. 1. e.) έργοι in έργον et cum άταν, alterum altero, transposui. Denique χάριτος in χάριτας mutatur ob illud χάριν πράσσων in Ion. 36. et 896. Ρostremo ex ενδόθεν erui ένδον ίσθι ut more Artico ίσθι (nosce) cum προπράσσων- θείς et εξαπολλές construi possit.

Ρ. 330.

Critical, and Explanatory Notes, on the Prometheus Desmotes

of Æschylus; with Strictures on the Glossary und the Notes to Mr. Blomfield's Edition.

NO. V.

V. 7. το σον γαρ άνθος, παντέχνου πυρός σέλας.

« άνθος ηραίστου dixit pro igne Eschylus Prom.

το σον γαρ άνθος, παντέχνου πυρός σέλας,

θνητοίσι κλέψας ώπασεν, sed άνθος πυρός, ut Philostratus loquitur eleganter, flamma est: Iocus est L. εικόνων in Scamandro, και το άνθος του πυρός, ου ξανθον, ουδε τη είθισμένη όψει, αλλά χρυσοειδές, και ήλιωδες : Ais. si proprie Ioqui voluisset, mucos céus, quod tamen abusive pro ipso igne ponere maluit.” J. Meursii Exercitatt. crit., sive Curarum Plautinarum Commentarius, Lug. Bai. 1599. p. 83. This passage has escaped the researches of Dr, Butler, and his fellow commentators.

V. 24, η ποικιλείμων νυς.

[ocr errors]

The two following notes of Giacomellius, and Schutz, respectively, deserve the attention of the student : ποικιλείμων, ή ως λειμων, τοίς άστροις ποικιλλομένη, ή ποικίλον ένδυμα έχουσα, δια το πεποικίλθαι τοις άστροις, Schol. A. and B. ποικιλολειμωνίτις ούσα, ή και έχουσα ποικίλα είματα και μάτια δια τα άστρα, ο δε Σοφόκλης μέλαιναν, Schol. C. : «Κατά το εν άστροις ποικίλον αυτής, inquit Eustathius, Eschylum nostrum laudans in K. II., Hesych. λειμων, ανθηρός τόπος.” Stanley : «« Vox non a λειμων, sed ab είμα composita, ut λαμπρείμων, λεοχείμων, et similia," Giacom, : “ Nos in monumentis etiam repræsentabatur, ut velamen sideribus pictum super caput teneret: ideo etiam ab Argonauticorum, quæ Orpheo tribuuntur, auctore, dotfoxitwy appellatur." Schutz, who was probably indebted to Barthius, Adversaria, L. VII. c. 11. for this excellent opinion; for he says: Stellantes nox pictu sinus ; pingebant enim noctis idolon in tunica multis stellis obsita."

ν. 194. οίδ' ότι τραχύς και παρ' εαυτό

το δίκαιον έχων Ζεύς. Mr. Blomfield here gives to us two references of Professor Porson to Eurip. Suppl. 441. (431.) κρατεί δ' εις τον νόμον κεκτημένος Aυτός παρ' αυτα, and Sext. Empiric. ado. Mathem. ΙΙ. 31. μηδένος γαρ επιστα. τούντος νόμου, έκαστος εν χειρί το δίκαιον είχε. But neither Professor Porson, nor Dr. Butler, nor Mr. Stanley, nor Mr. Blomfield, nor any of the commentators, whom I have seen, have noticed the following passage in Eustathius's Commentary upon Homer, Ed. Rome, p. 201.: ούτω και παρ' Ησιόδω διαφέρει ο χειροδίκης, και ο εν χερσίν έχων την δίκην, χειροδίκης μεν γαρ συνθέτως, ο βίαιος και ουκ εν τοις νόμοις, αλλ' έν χερσί ταϊς εαυτού κείμενον έχων το δίκαιον· ο δε έχων εν χερσίν, και δίκαιος και αεί προ χειρών οίον φέρων το δίκαιον.

ν. 393. όρμωμένω μοι τόνδ' εθώύξας λόγον. Stanley translates these words thus-propenso mihi renuntiasti hæc τerba, and Schutz says, « εθώύξας h. 1. nihil aliud significat quam dixisti.I cannot assent to this notion of Schutz: there is a propriety in the word guiças, which the critics have not perceived : the word was suggested to ihe mind of the poct by the precedent égawuévw, and the recollection of the llumeric proverb, to which Lucian refers in his Nigr. c. 5. τούτο γάρ τοι το του Ομήρου, σπεύδοντα και αυτόν παρακαλείς, where Gilbertus Cognatius has the following excellent note: “ Metaphora est ducta ab his, qui cursu certant, quibus acclamația solet addere velocitatem; sumta ex illo Homeri II. o. 293.

'Ατρείδη κυδιστε, τί με σπεύδοντα και αυτόν

οτρύνεις; eodem allusit Od. w. 486.

ως ειπων ώτρυνε πάμος μεμαυίαν 'Αθήνην: Itaque currentem incitamus, cui ad id vocamus aliquem, ad quod suapte cupiditate fertur ac propendet.” “Currentem hortari, incitare, proverb. παρακαλείν τον σπεύδοντα, de co, qui alium ad quippiam hortatur paratum jam ac promptum, Cic. 3 Phil. c. 8. et 2. de Orat. C. 44. et Fam. L. xv. Ep. 15. et Plin. L. I. Ep. 8. et L. III. Ep. 7."

Forcellini Lexicon totius Latinitatis. Proverbii vim habet illud Cic. Att. 13. 42. Quod me hortaris, ut eos dies consumam in philosophia explicanda, currentem tu quidem: Id. de Orat. 2. 186. Facilius enim cst currentem (quod aiunt) incitare, quam commovere languentem :, ducta est metaphora ab his, qui cursu certant, quibus acclamatio solet addere velocitatem : cf. Cic. ad Q. Frat. 1. 1 c. ult.” Gesner's Thes. Ling. Lat.

ν. 470. μνήμην βαπάντων μουσομήτορεργάνην. “ 'Eşyárry, notum epitheton Minerva : Diod. L. v. p. 3 10., ubi inter alia Minervam invenisse dicit την της εσθήσεος κατασκευήν, τestium parandarum rationem, postremo addit, και το σύνολον, πολλα των σιλοτέχνων έργων, αφ' ων 'Εργάνην αυτήν προσαγορεύεσθαι: El. V. Η. Ι. Ι. c. 2. υφαντικής και υφαίνειν και δώρα της 'Εργάνης Δαίμονος : sed et alibi passim ejus mentio: cadem Maxa.vāris, sive Myyavitis ex eadem ratione.” Bergler's Alciphron, V. II. p. 130. Ed. Wagner.

v. 908. λύσσης Πνεύματι μάρχω. Mr. Blomfield has omitted the word aúcou in his Glossary. I therc. fore add the following passages : Josephus somewhere says, oi oè m' ενδείας κεχηνότες, ώσπερ λυσσώντες κύνες, εσφάλoντο και παρεφέροντο. “ núcoa primum est vermiculus sub lingua canum, de quo Plinius L. 29. c. 5.; deinde est rabies canum morbus, quo illi plerumque sub caniculæ ortum aut alias in æstu corripiuntur, de quo Aristot. L. 8, c. 22. et Plin. l. c.; de ejus causis et remediis disserit Olympius Nemesianus in Cynegetico : ibi,

Est etiam canibus rabies letale periclum, et seqq.; tertio quemlibet etiam furorem sive effrenem atque indomitan cupiditatem significat, ut hic voracitatem, ut infra L. 3. v. 622. amoris impetum.” Conradi Ritterhusii In Lib. 11. Ilalieut. Oppiani Commentaria, Lug. Bat. 1597. Toup says, Idyll. iv. v. 11.

πείσαι τοι Μίλων και τως λύκος αυτίκα λυσσην: - luogãy est proprie canum'; est et luporum famelicorum : poeta nescio quis de S. Theodoro 154.

λύκου τε λύσσαν έξελών του ποιμνίου.” Toup's Appendicula Notarum atque Emendatt. in Thcocr. Londini 1772. p. 11.

[ocr errors][ocr errors]

E. H. BARKER.

Hatton, January 13th, 1813.

« EdellinenJatka »